از بخیل در شگفتم ، به فقرى مىشتابد که از آن گریزان است و توانگریى از دستش مىرود که آن را خواهان است ، پس در این جهان چون درویشان زید ، و در آن جهان چون توانگران حساب پس دهد ،
و از متکبّرى در شگفتم که دیروز نطفه بود و فردا مردار است ، و از کسى در شگفتم که در خدا شک مىکند و آفریدههاى خدا پیش چشمش آشکار است
و از کسى در شگفتم که مردن را از یاد برده و مردگان در دیدهاش پدیدار
و از کسى در شگفتم که زنده شدن آن جهان را نمىپذیرد ، و زنده شدن بار نخستین را مىبیند
و در شگفتم از آن که به آبادانى ناپایدار مىپردازد و خانه جاودانه را رها مىسازد . ( نهج البلاغه )