حضرت امیرالمؤ منین، امام علیّ علیه السلام حکایت نمایند:
روزی ابوذر غفاری دچار تَب و لرز شدیدی شده بود، من به محضر مبارک رسول گرامی اسلام صلّی اللّه علیه و آله آمدم وگفتم: یا رسول اللّه! ابوذر غفاری مبتلا به مرض سختی شده است.
حضرت فرمود: با یکدیگر به عیادت و دیدار او می رویم، پس من به همراه پیامبر اسلام صلّی اللّه علیه و آله حرکت کردم و چون وارد منزل ابوذر غفاری شدیم، کنار بستر او نشستیم.
پس از آن پیامبر خدا صلّی اللّه علیه و آله خطاب به ابوذر کرد و فرمود: در چه وضعیّتی هستی؟
ابوذر عرض کرد: یا رسول اللّه! در تب شدید و حالتی که مشاهده می فرمائی به سر می برم.
حضرت رسول صلوات اللّه علیه فرمود: ای ابوذر! گویا تو را در یکی از باغات بهشت می بینم.
و سپس افزود: تو غرق در امور دنیوی و مادّی گشته بودی و با این عارضه و ناراحتی که بر تو وارد شده است، خداوند متعال لغزش ها و خطاهای تو را مورد مغفرت قرار داد؛ پس ای ابوذر! تو را بر این رحمت و مغفرت بشارت باد.
حضرت رسول صلّی اللّه علیه و آله در حدیثی دیگر فرمود: بسیار تعجّب می کنم از آن مؤ منی که برای مریضی خود، جزع و ناراحتی می کند؛ چنانچه انسان مؤ من، موقعیّت خود را در پیشگاه خداوند بداند، همانا دوست دارد که همیشه مریض باشد تا مرگ، او را دریابد و به ملاقات خداوند مهربان برود.
منبع : بحارالانوار